, , ,

Xiao Kang

Avusturya, Tayvan Austria Taiwan, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2015

Sanatçı / Artist: Tsai Ming-Liang

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Xiao Kang filmi, Lee Kang-sheng’in bir bamboo ormanında, gizemli ve kasıtsız hareketlerle gezmesini gösteriyor. Tüm bunlar, siyah-beyaz yalnızca projektörün sesinin duyulabildiği başka bir görüntünün yansıtılması ile iyicene yabancılaştırılıyor. Rüya ve anılar arasında salınan ve tamamıyle Tsai Ming-liang’ın büyük filmlerinin tarzında yapılmış, başarılı minimalist bir eser.

The film Xiao Kang shows Lee Kang-sheng roaming through a bamboo forest in a succession of simultaneously mysterious and unintentional movements. These again are alienated by the projection of silent black-and-white footage, accompanied only by the sound of a projector. It´s a fine, minimalist work, oscillating between dream and memory and kept entirely in the style of Tsai Ming-liang’´s great films.

Tsai Ming-Liang

1957 doğumlu Malezyalı-Çinli Tsai Ming-liang en Tayvan sinemasının Hou Hsiao-Hsien ve Edward Yang ile birlikte en bilinen “İkinci Yeni Dalga” yönetmenlerindendir. Filmleri dünya çapında ün kazanmış ve sayısız film festivalinden ödüllerle dönmüştür. Bunlardan bazıları: Vive L´Amour filmiyle 1994 Venedik Film Festivali’nde Altın Aslan Ödülü; River filmiyle 47. Berlin Uluslararası Film Festival’inde Gümüş Ayı Jüri Özel Ödülü; The Hole filmiyle 1998’de Cannes Film Festivali’nde FIPRESCI Ödülü ve The Wayward Cloud filmiyle 2005 yılında Berlin Uluslararası Film Festivali’nde Alfred Bauer ve Gümüş Ayı Ödülleri.

Tsai Ming-liang (born 1957) is a Malaysian Chinese and one of the most celebrated “Second New Wave” film directors of Taiwanese Cinema, along with earlier contemporaries such as Hou Hsiao-Hsien and Edward Yang. His films have been acclaimed worldwide and have won numerous film festival awards: Tsai´s film honours include a Golden Lion (best picture) for Vive L´Amour at the Venice Film Festival in 1994; the Silver Bear – Special Jury Prize for the River at the 47th Berlin International Film Festival; the FIPRESCI award for The Hole at the 1998 Cannes Film Festival; and the Alfred Bauer Prize and Silver Bear for Outstanding Artistic Achievement for The Wayward Cloud at the 2005 Berlin International Film Festival. 

, , ,

Erdemler Çeşmesi / Chafariz das Virtudes

Portekiz, Avusturya Portugal, Austria, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2014.

Sanatçı / Artist: Manoel de Oliveira

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Fragmanı için, Oliveira aynı kurguyu kullandı. Portekiz şehri Porto’daki, “Erdemler Çeşmesi” denilen, barok bir duvar çeşmesini gösteriyor. Porto Portekiz’in kuzeyinde, Manoel de Oliveira’nın doğup büyüdüğü ve bugün bile sıkça göndermelerde bulunduğu şehrin ta kendisi. Yıllardır kurumuş durumda olan çeşme bu film için özel olarak tekrar hayata döndürülmüş.

For his trailer, Oliveira has chosen the same setting. It shows a baroque wall fountain in the Portuguese town of Porto, which is called Chafariz das Virtudes i.e. “The fountain of virtues”. Porto is the very town in the north of Portugal in which Manoel de Oliveira was born and has been growing up and which is still today a central reference point of the artist. The fountain, which was dried-out for many years, was brought back to life again especially for this film.

Manoel de Oliveira

Manoel de Oliveira 11 Aralık 1908’de, Oporto, Portekiz’de Manoel Candido Pinto de Oliveira olarak dünyaya gelmiştir. Singularidades de uma Rapariga Loura (2009), Amor de Perdicao (1979) ve A Divina Comédia (1991) filmleriyle tanınan yönetmen ve yazardır.. 2 Nisan 2015’de Oporto’da hayatını kaybetti.

Manoel de Oliveira was born on December 11, 1908 in Oporto, Portugal as Manoel Candido Pinto de Oliveira. He was a director and writer, known for numerous awarded films like Singularidades de uma Rapariga Loura (2009), Amor de Perdicao (1979) and A Divina Comédia (1991). He died on April 2, 2015 in Oporto.

, , ,

Yalanlar ve Aynalar / Illusions and Mirrors

Avusturya Austria, 2’, Renkli Colour, 35mm, 2013

Sanatçı / Artist: Shirin Neshat

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Sinema, bizlere yalanlar ve aynalar ile ilgili bir çok hikaye anlatmıştır. İlk bakışta, Yalanlar ve Aynalar’ın açılış bölümündeki sahile vurup köpüren dalgalar da tamamen hayal ürünü olabilir. Bu terkedilmiş kumsalda, kıyıya vuran köpüklü dalgalar kulağa ne kadar doğal geliyorsa, bu manzaranın çarpıtılmış görüntüleri de bir o kadar gerçek dışı. Karanlık bir şekil kum tepelerinin bulanık görüntüsü arasından belirirken, karşımıza bir anda çıkan, yüzü ve açık bırakılmış uzun saçları rahatlıkla fark edilebilen, siyah elbiseli ağlamaklı genç bir kadın olablir.

Cinema has truly told us many stories about illusions and mirrors. At first sight, the waves in the opening sequence of Illusions & Mirrors, breaking on the shore in white spumes of froth, might also be pure imagination. For as natural as the surf may sound on this deserted beach, as unreal the distorted images of this scenery seem to be. It might be the misty-eyed young woman in a black dress that all of a sudden appears in front of us, whose face and loose long hair are clearly perceived while a dark figure emerges from the blurred image of the dunes. 

Shirin Neshat

Shirin Neshat 26 Mart 1957 doğumlu, New York’ta yaşayan, film, video ve fotoğraf eserleriyle bilinen, İranlı bir görsel sanatçıdır. Eserleri İslam ve Batı arasındaki tezatlar, erkeksilik, toplum hayatı ve özel hayat, eskilik ve modernlik ve bu konuların arasındaki köprüler üzerine odaklanmaktadır. Eserleri, 1999 yılındaki 47. Venedik Biyenali’nde Uluslararası Ödül’den, 2009 yılında 66. Venedik Film Festivali’nde En İyi Yönetmen seçilerek Gümüş Aslan ödülünü almıştır.

Shirin Neshat born March 26, 1957) is an Iranian visual artist who lives in New York City, known primarily for her work in film, video and photography. Her artwork centers on the contrasts between Islam and the West, femininity and masculinity, public life and private life, antiquity and modernity, and bridging the spaces between these subjects.[3] Neshat has been recognized countless times for her work, from winning the International Award of the XLVIII Venice Biennale in 1999, to winning the Silver Lion for best director at the 66th Venice Film Festival in 2009.

 

, , ,

Sinema / Kino

Fransa France, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2012

Sanatçı / Artist: Chris Marker

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Sinemanın amacına ulaşması yüz yıldan fazla sürdü. Sinema, kendisinin icat edildiği kitleyi hayal kırıklığına uğratmamak için elinden geleni yaptı. Sürekli değişti, daha renkli, daha kapsamlı daha akılcı ve daha ince oldu ve günümüze uygun hale geldi ve bir duruş sergiledi. Ama tüm bunlar yeterli mi? Sinema Chris Marker tarafından Viennale için yapılmış filmin ismi. Filmde, kusursuz izleyiciyi arıyor.

It has taken cinema more than a hundred years to achieve its objective. It has tried everything under the sun not to disappoint those for whom it was invented. It has kept changing, has become more colorful, broader, smarter, and then again blander, it has adapted to the present and taken a stand against it. But has all that been enough? KINO is the title of the film made for the Viennale by Chris Marker. In it, he goes in search of the “perfect spectator”

Chris Marker

Chris Marker (29 Temmuz 1921 – 29 Temmuz 2012) Fransız yazar, fotoğrafçı, belgesel yönetmeni, multimedia sanatçısı ve film yazarı. En bilinen filmleri arasında, La Jetée (1962), Le Joli Mai (1963), A Grin Without a Cat (1977) ve Sans Soleil (1983) bulunmaktadır. Marker, çoğunlukla, 1950’lerdeki, Alain Resnais, Agnès Varda, Henri Colpi ve Armand Gatti’yi de kapsayan Left Bank Sinema hareketiyle anılmaktadır.

Chris Marker (29 July 1921 – 29 July 2012) was a French writer, photographer, documentary film director, multimedia artist and film essayist. His best known films are La Jetée (1962), Le Joli Mai (1963), A Grin Without a Cat (1977) and Sans Soleil (1983). Marker is often associated with the Left Bank Cinema movement that occurred in the late 1950s and included such other filmmakers as Alain Resnais, Agnès Varda, Henri Colpi and Armand Gatti.

 

, , ,

The 3 Rs

ABD USA, 2’, Renkli Colour, 35mm, 2011

Sanatçı / Artist: David Lynch

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

3 R, temel eğitimsel beceri olan okuma (Reading), yazma (wRiting) ve aritmetiğe (aRitmetic) bir gönderme olabilir; Lynch’in yoğun kabus dolu okul tecrübelerinin açıkça gösterdiği gibi, aynı anda yönlendirme, kısıtlama ve kontrol etmeye yarayan kültürel teknikler. En başta, Pete’in elindeki taş sayısı ile ilgili sorulan soru sıradan değil. Neden iki? Neden üç değil? Ya da 14? Lynch vari sinematik anlatı ayrıştırmayla uyumlu, dehşetle iç içe olarak doğrusal gözüken, kesin ve güvenilir gözüken her şey çöküyor. Serbest kalan görüntüler, düşünceleri serbest bırakıyor. Ya da özgür düşünceler mi görüntüleri özgür kılıyor? Sinemada, plastik bir ördeğin bile başını koparırsanız kan akar.

The 3 Rs may be a reference to the three basic educational skills Reading, wRiting and aRithmetic; cultural techniques that, as Lynch’s dense school nightmare makes quite clear, are simultaneously techniques of manipulation, restriction and control. The question posed at the beginning regarding the number of stones in Pete’s hands is not trivial. Why two? Why not three? Or 14? In accordance with the Lynchian dissolution of cinematic narratives in an associative tangle of terror, everything that seemed to be linear, firmly established and secure is breaking down. Liberated images liberate thoughts. Or do free thoughts free images? In cinema even a squeaky bathtub duck can bleed if you cut off its head.

David Lynch

1946 Montana doğumlu. Boston’da Güzel Sanatlar Müzesi Okulu’nda okudu. 1977’de ilk uzun metrajlı filmi Silgi Kafa’yı çekti.

Born 1946 in Montana. Studied at the School of the Museum of Fine Arts in Boston. In 1977 he shot his first feature film Eraserhead.

, , ,

İmparatorluk / Empire

Avusturya Austria, 2’, Renkli Colour, 35mm, 2010

Sanatçı / Artist: Apichatpong Weerasethakul

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

İmparatorluk arama ve bulma üzerine bir film. Öncelikle, görebildiğimiz şeyler var: bir dalgıç parlayan beyaz bir miğfer takmış, duvarlarında kameranın dikkatlice gezindiği bir mağara ve son olarak kuma kabuk toplamak için dalan ve onları parmaklarında neşeli bir biçimde kaydıran bir el. Görüntülere, karanlıktan gelen, çok sesli, monoton, çıngırdama ve şarkırdamalar eşlik ediyor. Dalgış bir şey arıyor ve o aradığı şeyi bir başkası mı buldu? Muhtemelen.

Empire is a film about searching and finding. There are, first of all, the things we can see: a diver wearing a gleaming white helmet, a cave or grotto the walls of which the Camera carefully travels along and finally a hand dipping into the sand to pick up some shells, playfully sliding them through the fingers. The images are accompanied by a polyphonous drone, rattle and clank whose origins remain in the dark. Has the diver been looking for something and someone else has found it? Possibly.

Apichatpong Weerasethakul

Apichatpong Weerasethakul 16 Temmuz 1970 doğumlu, Taylandlı bağımsız yönetmen, senarist ve film yapımcısıdır. Uzun metrajlı filmleri arasında, 2010 Cannes Film Festivali Altın Palmiye Ödüllü Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives, 2004 Cannes Film Festivalinde Jüri Ödülü almış Tropical Malady, 2002 Cannes Film Festivalinde Un Certain Regard programının büyük ödülüne sahip Blissfully Yours ve 63. Venedik Film Festivali’nde premiyerini yapmış olan ve orada yarışmaya katılan ilk Tayland filmi olan Syndromes and a Century bulunmaktadır.

Apichatpong Weerasethakul (born July 16, 1970) is a Thai independent film director, screenwriter, and film producer. His feature films include Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives, winner of the prestigious 2010 Cannes Film Festival Palme d’Or prize; Tropical Malady, which won a jury prize at the 2004 Cannes Film Festival; Blissfully Yours, which won the top prize in the Un Certain Regard program at the 2002 Cannes Film Festival; Syndromes and a Century, which premiered at the 63rd Venice Film Festival and was the first Thai film to be entered in competition there.

 

, , ,

Ateş ve Yağmur / Fire and Rain

Avusturya Austria, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2009

Sanatçı / Artist: James Benning

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Bir minyatür olan Ateş ve Yağmur, ayrıca Benning’in yakında çıkacak filmi Ruhr’a bir gönderme ve büyük yapısal değişikliklere uğramakta olan bir bölgeyi portreliyor. Benning’e göre, bir bölge veya tüm bir ülke, tek bir kareyle değişebilir. Hem de bu, bir dakikadan uzun sürmese bile.

A miniature, Fire & Rain is also a reference to Benning´s forthcoming film Ruhr, the portrait of an area undergoing profound structural change. For Benning, a region, or even an entire country, can change within a single frame. Even if that lasts no more than a minute.

 James Benning

1942’de Milwaukee’de doğdu. Önce matematik, ardından da Wisconsin Üniversitesi’nde film eğitim aldı. 1970’lerden beri, Amerikalı avangart filmcilerden biri olarak gösterilmekte. Amerikan peyzajı eserlerindeki temel odaklardan birisi. Kaliforniya Sanat Enstitüsü’nde film dersleri vermekte.

Born in 1942 in Milwaukee. Studies mathematics, then film at the University of Wisconsin. Since the 1970ies he is known as one of the main American avant-garde filmmakers. American landscapes are a major focus in his works. He teaches film at the California Institute of the Arts. 

, , ,

Felaket / Une catastrophe

Avusturya Austria, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2008

Sanatçı / Artist: Jean-Luc Godard

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Tarihin nasıl işlediğini ve neden iyilik ve güzellik konusunda yetenekli olan insanlığın (hiç de güzel olmayan) kendi yıkımı için uğraştığını gözümüzde canlandırabilmemiz için, bakış açımızı değiştirmemiz yeterli olacaktır. İşte Jean-Luc Godard’ın marifeti burada: birinin öbürünü yansıttığını düşündüğü, siyaset ve sanatı ayıramıyor. Felaket, teslimiyet havasında olsa da, tamamen umuttan yoksun da değil. Savaşın bakış açısıyla, aşka 63 saniyelik bir sanat yoluna saparak ulaşılabilir.

In order to visualize how history functions and why mankind, talented to beauty, so willingly works on its own (not at all beautiful) abolition, we just briefly have to change perspectives. And that is Jean-Luc Godard´s trick: he cannot separate politics from art, as he sees the one reflected in the other. Une catastrophe has an air of resignation but is not entirely without hope: From a perspective of war, love can be reached via a detour of art in 63 seconds.

Jean-Luc Godard

Jean-Luc Godard 3 Aralık 1930 doğumlu, Fransız-İsviçreli yönetmen, senaryo yazarı ve film eleştirmenidir. Çoğunlukla 1960’ların Fransız film akımı “Yeni Dalga” ile anılmaktadır.

Jean-Luc Godard (born 3 December 1930) is a French-Swiss film director, screenwriter and film critic. He is often identified with the 1960s French film movement La Nouvelle Vague, or “New Wave”.

 

, , ,

İki Şehrin Hikayesi / A Tale of Two Cities

Avusturya, ABD Austria, USA, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2007

Sanatçı / Artist: Jem Cohen

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Hep denir ki bir şehrin farklı yüzleri vardır. Ve herşey, ne zaman nerede olduğunuza bağlıdır, şehrin göbeğinde veya kırsalında, trafiğin ortasında veya bir parkta, çatıların tepesinde veya yerin altında. Herhangi bir şehrin imajı, tesadüfi enstantanelerin sayısız münferit imajından, yerleşmiş bakış açılarından ve istenmeyen rahatsızlıklardan oluşur. Bu kısa filmde Jem Cohen, doğduğu yer olan NewYork ile Viyana’ya ait imajları harmanladı.

It is often said that a city can have many faces. And that it all depends on where one is at the time, downtown or on the periphery, caught in the heavy traffic or visiting a park, high above the rooftops or perhaps below the ground. The image of any city is composed of countless individual images, of accidental snapshots, preconceived perspectives and unwelcome irritations. For this short film Jem Cohen has connected images from his hometown of New York and of Vienna.

Jem Cohen

1962 New York City doğumlu Amerikalı filmci Jem Cohen, özellikle gözleme dayalı şehir peyzajı portreleri ve iletişim araçlarını harmanlamasıyla (16mm, Super 8, video) tanınmaktadır. Eserleri Modern Sanatlar Müzesinde, Whitney’de ve Melbourne Screen Gallery’de bulunmaktadır. Ayrıca çok kanallı yerleştirmeler ve hareketsiz obje fotoğrafçılığı yapmaktadır ve 2009 yılında Robert Miller Galerisi’nde bir fotoğraf sergisi yapmıştır. Guggenheim, Creative Capital, Rockefeller ve Alpert Foundations, National Endowment for the Arts’dan destekler almıştır.

Jem Cohen (born 1962) is a New York City–based U.S. film-maker, especially known for his observational portraits of urban landscapes, blending of media formats (sixteen-millimetre, Super 8, videotape). They are in the collections of the Museum of Modern Art, The Whitney, and Melbourne’s Screen Gallery. He also makes multichannel installations and still photographs and had a photography show at Robert Miller Gallery in 2009. He has received grants from the Guggenheim, Creative Capital, Rockefeller and Alpert Foundations, the National Endowment for the Arts, and other organizations.

, , ,

Benim Son Dakikam / My Last Minute

Avusturya, Fransa Austria, France, 1’, Renkli Colour, 35mm, 2006

Sanatçı / Artist: Leos Carax

Dünya Hakları / World Sales: Sanatçıya ait Courtesy of Artist

Her ne kadar buradaki son dakikanın son sigara ile aynı anda oluşu başlı başına üzücü olsa da, bu son derece sıkılaştırılmış, yoğun mini dramanın asıl huzursuz edici kısmı olmayabilir. En huzursuz edici şey, muhtemelen, en sonda bilgisayar ekranında beliren yüz: çocukluğun hayaleti. Kaybolmuş masumiyetin, yitip gitmiş umutların, kaçırılmış fırsatların hayaleti. Kaçırılmış bir hayat. Melankolik bir an, hüzünlü bir resim.

Though the fact that the last minute here is simultaneous with the last cigarette is sad enough by itself, it might not be the truly disquieting aspect of this highly concentrated, densified mini-drama. The most disquieting thing is possibly the face that appears on the computer screen at its very end: the ghost of childhood. The ghost of lost innocence, crushed hopes, missed opportunities. The life that could have been. A melancholy moment, a sad picture. 

Leos Carax

Leos Carax bazı kısa filmler çekmiştir ve film eleştirileri yazmaktadır. 24 yaşında çok etkileyici bir ilk uzun metrajlı film olan Boy Meets Girl’ü (1984) yapmıştır. Film 1984 yılında Cannes FF’de gösterilmiş ve çok iyi eleştiriler almıştır. Carax’ın ikinci uzun metrajlı filmi Mauvais Sang’in (1986) (Bad Blood) önünü açmıştır. Bu filmi de, ilk filminin yolunda ilerlemiş ve onu bir adım daha ileri götürmüştür.

Leos Carax made several short films and also wrote film criticism, then at the age of 24 years made a very strong first feature Boy Meets Girl (1984). The film played at the 1984 Cannes film festival and was a critical triumph. It paved the way for Carax’s second feature Mauvais Sang (1986) (Bad Blood). That film was a giant step forward in the same direction that he was going in with his first film.